Home BestemmingenAfrikaZuid-Afrika Hoe ons tweede bezoek aan Zuid-Afrika in een grote teleurstelling eindigde

Hoe ons tweede bezoek aan Zuid-Afrika in een grote teleurstelling eindigde

by Elisa van der Sluis
Kruger teleurstelling

Teleurstellingen. Wie vaak reist zal er vroeg of laat wel eens mee te maken krijgen. Bijvoorbeeld die vriendelijke taxichauffeur die een notoire oplichter blijkt te zijn, bedbugs in je kamer of een bestemming die toch niet zo leuk bleek te zijn. Of je wordt hartstikke ziek. Het laatste overkwam ons in Zuid-Afrika.

Onze reis door zuidelijk Afrika beloofde ons heel veel moois. Wildlife spotten in Chobe NP, ontmoetingen met de San, de beroemde Victoria watervallen in Zimbabwe, het zijn zomaar een paar plekken die we bezochten. Ook zouden we voor de tweede keer naar Zuid-Afrika afreizen, voor ons toch echt wel een hoogtepunt. Een kort bezoek, want we zouden enkel Johannesburg en het Krugerpark bezoeken, maar toch iets waar we erg naar uitkeken. Het werd echter het absolute dieptepunt van de reis. Vooraf heb ik lang nagedacht of ik dit nu wel of niet moest delen, het is toch wel erg persoonlijk. Maar dit is een persoonlijk reisblog en het hoort erbij, dus hier komt het:

Terug in het Krugerpark

Wat voelde het goed toen we ’s ochtends vroeg in de truck stapten die ons naar het Krugerpark zou brengen. Enthousiast keken we uit ons raam, terwijl we herinneringen ophaalden aan onze eerste trip naar Zuid-Afrika’s beroemdste wildpark. Eenmaal aangekomen zetten we snel onze tent op, deden een hapje en een drankje en toen was het tijd voor onze sunsetdrive. Wat was het leuk om hier terug te zijn! We waren getuige van een bijzondere ontmoeting tussen olifanten, zien de zeldzame sabelantilope en staarden stilletjes naar de zonsondergang.

Krugerpark Buffel

Na de gamedrive keren we terug naar het kamp, waar inmiddels het avondeten klaar staat. De sfeer is supergezellig en als een lokale dansgroep nog een voorstelling geeft is de avond compleet. Zelfs de gigantische regenbui die volgt kan daar geen verandering in brengen. We genieten en kruipen veel te laat onze tent in waar we al snel in slaap vallen.

En toen begon de ellende…

Ergens middenin de nacht schrik wakker van een paar enorme klappen. Het stormt en de tent wordt half opgetild door de wind. Ik hou me krampachtig vast aan het matras en merk dan dat ik buikpijn heb. Op dat moment dacht ik nog dat het vast kwam omdat ik geschrokken was en me zo krampachtig vast klem en dus probeer ik te ontspannen. Al snel merk ik dat dit niet zomaar buikpijn is en in no time rits ik de tent open en neem een sprint, door de storm, naar de toiletten. En ja, de details zal ik je besparen, maar het was niet prettig. Een paar minuten hoor ik wat Duitse vloeken en dan blijkt dat Jan, onze reisgenoot, net zo ziek is. Schept een band zullen we maar zeggen.

Na ongeveer een uur op de wc te hebben doorgebracht met een iets te grote spin kruip ik weer terug in de tent. Doodmoe, koortsig en flink ziek. Het duurt niet lang of ik kan weer terug naar de toiletten en besluit dan dat ik daar maar blijf zitten. Het was gewoon de moeite niet meer om telkens terug te lopen en de tent in te kruipen. In de ochtend besef ik dat ik echt naar een dokter moet. Ik heb wel eens buikgriep gehad en ook een voedselvergiftiging en dat was niks vergeleken bij wat ik nu voelde. Natuurlijk wilde Liam mee naar de dokter, maar gezien Jan ook meegaat vind ik dat niet nodig. Liam en Jan’s vrouw voelen zich tenslotte prima en het zou zonde zijn dat zij de gamedrive moesten missen om onze handjes vast te houden.

Komen een Nederlandse en een Duitser bij een Zuid Afrikaanse dokter…

Klinkt een beetje als het begin van een slechte grap en zo voelde het ook. Onze gids bracht ons naar de dichtstbijzijnde dokterspost. Het ritje wat maar 10 minuten zou duren duurde natuurlijk bijna een uur, want ja: Afrika. De dokter blijkt in een winkelcentrum (best apart) te zitten en Jan en ik strompelen achter onze gids aan. Binnen worden we vriendelijk verwelkomt door een paar vrouwen die ons nieuwsgierig bekijken. Na een tijdje erg ongemakkelijk in de wachtkamer te hebben gehangen worden we naar binnen geroepen. Eindelijk. Een dokter.

Nou ja, het bleek een assistent te zijn. In de wijde omtrek is er 1 dokter en die bellen we via skype. Redelijk apart wel. De assistent voert allerlei handelingen uit en overlegd veelvuldig met de arts, die op zijn beurt tot de conclusie komt dat het een salmonellabacterie moet zijn. Ik kreeg een injectie en een lading aan ORS en dergelijke en dan moet het beter gaan. Jan besluit bij de injectie maar even terug naar buiten te stappen. De assistente vraagt of ik bang ben van prikken en ik antwoord nog dapper dat ik dat helemaal niet ben. Nou, toen die naald ergens laag in mijn onderrug verdween was alle dapperheid als sneeuw voor de zon verdwenen. De oerkreet die volgde zorgde ervoor dat Jan spontaan genezen was en besloot dat hij het met wat zakjes ORS prima afkon. Jan is geen held, dat bleek wel.

Half slapend worden we na dit avontuur teruggebracht naar ons kamp. Ik besluit nog een poging te wagen om te kijken of er op wonderbaarlijke wijze een kamer vrij was, maar dat blijkt niet het geval. Ik kruip in mijn slaapzak en al snel zak ik weg in een hele diepe slaap.

Ondertussen ergens in het Krugerpark

Liam heeft het in de ochtend goed naar zijn zin. Hij ziet een groep hyena’s waarvan er 1 zwanger is, ziet leeuwen, wildebeesten en talloze andere dieren. Tot ze bij een kamp aankomen om te gaan lunchen. Daar krijgt ook Liam krampen en brengt het volledige uur door op de wc. Ze zijn op dat moment een flink eind van ons kamp verwijdert en teruggaan betekent automatisch einde gamedrive voor de rest. Die vinden dat totaal niet erg, maar Liam wel en dus besluit hij dat ze de dag afmaken. Hier en daar maken ze een tussenstop en de rest van middag ligt hij ziek achterin de jeep. Als je dacht dat ik het rot had, ik gok dat hij het nog zwaarder had op dat moment. Zo’n African massage helpt ook niet als je buikpijn hebt. Wel maakte hij in de ochtend talloze mooie foto’s, die ik toch even graag met je deel:

Kruger nijlpaard

Kruger gieren

Kruger Hyenas

Kruger Hyena

Kruger Giraffe

Tegen het einde van de middag keert de jeep terug en kruipt Liam in zijn slaapzak. We kijken elkaar aan en moeten vreselijk hard lachen om hoe we erbij liggen. Samen lijkbleek in een tent, omringd door flessen water, zakjes ORS en allerlei andere dingen die ons op de been moeten houden. Niet helemaal zoals we onze safari hadden voorgesteld.

Ziek in Zuid-Afrika: hoe kwam het?

Vier dagen later komen we thuis en ben ik nog steeds ziek. Het blijkt, na wat onderzoeken, inderdaad om salmonella te gaan. Het type wat buiktyfus kan veroorzaken. Dan rest de vraag hoe dit heeft kunnen gebeuren. Achteraf denk ik dat het gewoon dikke pech was. Ik geloof niet dat het door het eten in het kamp kwam. Er zaten daar dik 80 mensen te eten en enkel wij 3 werden ziek. Bijna iedereen aan onze tafel had dezelfde dingen op zijn bord liggen. We letten altijd op dat eten goed verhit is, dat salades niet al uren in een schaal liggen enzovoort. Zelf denk ik dat 1 van ons net de verkeerde kraan of iets dergelijks heeft vastgepakt en daarmee de anderen heeft besmet. Aan de andere kant: de kans dat mensen elkaar met salmonella besmetten is erg klein. Er echt achterkomen doen we dus nooit meer.

Ondanks deze tegenslag gaan we zeker nog een keer terug naar Krugerpark. De eerste was namelijk helemaal fantastisch, zoals je kunt lezen in dit verslag over onze gamedrive in het Krugerpark.

Heb jij weleens zo’n domper meegemaakt op reis?

Ook lezen:

14 comments

Kirsten | Travelaar.nl 10 mei 2018 - 5:53 pm

Wat vervelend! Zo verliep bij mij een vakantie in Bulgarije eens. Niets vervelender dan dat. Hopelijk knap je snel op. Beterschap!

Reply
Elisa van der Sluis 13 mei 2018 - 11:46 pm

Was echt balen dit! Is gelukkig al een halfjaar geleden, dus ben wel opgeknapt hihi.

Reply
Kelly 10 mei 2018 - 5:59 pm

Salmonella is zo vervelend…I know. Ik liep salmonella op in Jordanië, in de woestijn. Ik rende echt door Wadi Rum…heel gênant. Zo onpraktisch en ik ben nog nooit zo ziek geweest. Gewoon dikke vette pech. Wel balen dat jullie safari in het water viel.

Reply
Elisa van der Sluis 13 mei 2018 - 11:46 pm

Ai dan ben je ook niet blij inderdaad, balen zeg! Wat voel je je dan rot hé?

Reply
Ann 10 mei 2018 - 6:16 pm

Niet prettig natuurlijk, maar gelukkig bleef het bij salmonella. En hopelijk snel hersteld na het thuiskomen. Volgende keer beter.

Reply
Elisa van der Sluis 13 mei 2018 - 11:46 pm

Dat is zeker waar!

Reply
Shirley 10 mei 2018 - 10:59 pm

Ahw zo sneu. Ik ben nog nooit heel ziek geworden op vakantie gelukkig (hopelijk mag ik dat zo houden). Ik vind het geen gênant verhaal hoor, zoiets kan iedereen overkomen. Je voelt je zo rot op zo’n moment.

Reply
Elisa van der Sluis 13 mei 2018 - 11:47 pm

Dat is inderdaad waar, dit kan echt iedereen gebeuren. Het was wel balen 😉

Reply
Sabine 13 mei 2018 - 12:09 am

Jeetje wat naar zeg! Ik ben wel vaak ziek geweest op reis, maar meer 1 dag misselijk en kotsen. Zoals die ene keer in de woestijn in Wadi Rum. Alleen 1 keer was ik écht ziek, dat was in Ghana. Ik was daar 3 maanden en heb een nacht aan het infuus in een smerig ziekenhuis doorgebracht. Er was geen stromend water en geen ramen en mijn bed lag vol zand en viezigheid. Ik weet niet wat ik had, ben behandeld voor malaria maar het kan ook voedselvergiftiging oid geweest zijn. Ik ben zeker 5 weken ziek geweest en toen ik thuis kwam woog ik nog maar 47 kilo van de diarree en het overgeven. Het heeft overigens niet mijn reis verpest, het was meer heel vervelend. Maar op een gegeven moment ga je je aanpassen aan zoiets, dat je altijd toiletpapier en zakjes meeneemt bijvoorbeeld. Als ik daar nu op terug kijk vind ik het echt bizar dat ik dit heb volgehouden. Het duurde ook best wel lang toen ik weer in NL was voordat ik weer helemaal de oude was.

Reply
Elisa van der Sluis 13 mei 2018 - 11:49 pm

Jeetje wat een verhaal! Klinkt wel echt als malaria trouwens, een voedselvergiftiging kan dacht ik niet zo lang duren. Althans, dat dacht ik maar kan het fout hebben. 5 weken is wel echt serieus lang, dan blijft er niks van je over.

Reply
Marcella 13 mei 2018 - 6:56 pm

Jeetje, wat naar om zo ziek in een tent te liggen! Jan en ik hadden beide last van buikgriep tijdens onze reis in Cuba. Hij had er langer last van, ik heftiger. Daarna was het heel lastig om weer op te knappen omdat er in Cuba simpelweg geen normale winkels zijn met levensmiddelen. En alles is er zo vet… Toen we eens bij een ontbijtbuffet bananen vonden, hebben we meteen een heleboel meegenomen 😉

Reply
Elisa van der Sluis 13 mei 2018 - 11:54 pm

Hahaha dat klinkt zo herkenbaar. Op de laatste 2 dagen roofde ik ook het halve ontbijtbuffet leeg. Fruit was het enige wat ik kon verdragen en de ananassen zijn in ZA zo lekker. Balen dat jullie in Cuba ook zo ziek was, buikgriep is echt geen pretje.

Reply
Arjan Mulder 14 mei 2018 - 6:34 pm

Pas net zoiets in Zambia. Doodziek. Was alleen. Zelfs flauwgevallen tussen de troep. Kon nog net mensen waarschuwen. Ik ging na een paar dagen naar een privé kliniek. Bacteriële darminfectie. De kliniek heeft in 1 uur alles onderzocht en ik stond buiten met de nodige antibiotica (uit India, dus gegarandeerd effectief tegen bacteriën) en kon 5 uur later nog net m’n vlucht halen. €38 koste die privé kliniek. Aanrader.

Reply
Elisa van der Sluis 22 mei 2018 - 4:14 pm

Ai, dat klinkt ook echt niet best! Je voelt je zo ellendig op zo’n moment. Wel fijn dat je zo goed (en goedkoop!) geholpen bent, ik had verwacht dat een privé kliniek vele malen duurder zou zijn.

Reply

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Om te zorgen dat deze website soepel draait worden cookies gebruikt. Wanneer je doorgaat met het gebruiken van deze website, zonder je cookie-instellingen aan te passen, en klikt op "Accepteren" dan ben je akkoord met deze instellingen. Accept Read More